CNC Elmas Parmak Freze - İç Kesit ve Delik Frezeleme için

Elmas parmak freze, CNC ile iç açıklıkları büyütmek, ölçülendirmek ve düzeltmek için kullanılır—lavabo köşeleri, musluk/sabun delikleri, yarıklar, küçük radyüsler.

Kaba kesim ya da çekirdek delmeden sonra son geometri ve kenar kalitesi sağlamak için kullanılır. Tipik hedefler tutarlı radyüs, yuvarlaklık ve çatlasız kenardır.

Islak frezeleme ve hafif paso (örn. 0,5–2 mm/pas) ile başlayın, böylece elmaslar temiz şekilde keser.

Çekirdek uç hızlıca ilk deliği oluşturur (kaba geometri). Parmak freze son işlem— deliği/yarığı son boyuta getirir, yuvarlaklığı iyileştirir, kenarı temizler.

Delik açma hızına ihtiyacınız varsa önce matkap; hassasiyet ve kenar kalitesi gerekirse parmak freze ile bitirin. Bu eşleme tezgah imalatında yaygındır.

Kırılgan taşlarda, “delik → parmak freze” sıralaması çatlama riskini azaltıp zamandan tasarruf sağlar.

Önce parmak freze ile geometriyi oluşturun: iç radyüs, delik kalibrasyonu, yarık ölçülendirme ve testere/matkap izlerini temizleme.

Sonra davul taşı ile karıştırma ve finisaj yapın: geçişleri yumuşatma, kenar radyüsü, son parlatmaya hazırlık.

Tersine uygularsanız davul taş düz olmayan geometri üzerinde parlatma yapar—sonraki düzeltmeler daha zahmetli olur.

Daha sert taşlar (granit/kuvars/kuvarsit) için, yüksek aşınmada sürekli elmas açığa çıkarma sağlayan bağ seçin; daha yumuşak taşlar (mermer/kireçtaşı) için ise aşırı agresif takım kurulumundan kaçının.

Pratik yol: bir kaba parmak freze ile şekil verin + bir orta/ince ile finisaja geçin, ardından davul taşı/pad ile tamamlayın.

Malzeniz ve hedef son kat için öneri ister misiniz? <Tane> / <Bağ> / <Çap> kombinasyonlarıyla makinenize uygun çözüm sunarız.

Taş CNC işlerinde ıslak kesim önerilir; ısıyı, tozu ve camlaşmayı azaltır, kenar kalitesini yükseltir.

Kuru kullanım bazı durumlarda teorik olarak mümkündür ancak genellikle düşük parametreler ve güçlü toz tahliyesi gerektirir—özellikle kuvars/sinterli taşta.

Makineniz merkez su akışını destekliyorsa en hızlı ve kararlı yol genellikle budur.

Önce temkinli başlatıp sesi, yüzeyi izleyerek ayar yapın: elmaslar kesmeli, ötmemeli veya yakmamalı. Başlangıç için öneri: 4.000–10.000 devir/dakika (çapa bağlı) ve 200–1.000 mm/dak ilerleme.

Hafif paso alın (genellikle 0,5–2 mm/pas) ve soğutmayı sürekli tutun; kenarlar temiz oldukça önce ilerlemeyi artırın, derinliği sonra yükseltin.

Son değerler malzeme, takım teknik verisi ve spindle gücüne bağlıdır—detaylarınızı paylaşırsanız güvenli başlangıç önerebiliriz.

Tipik işaretler: artan güç ihtiyacı, yavaş talaş kaldırma, artan ısı, camlaşma ve sabit parametrelere rağmen fazla çiplenme.

İlk kontrol: soğutma düzgün mü, paso küçültüldü mü, kartuş/rulmanlar iyi mi? Yine de "sürtme" varsa elmaslar aşındı demektir.

Kural: Normal çevrim süresinde kenar kalitesini tutamıyorsanız değiştirin—takım maliyeti, yeniden işleme/atık kaybından genellikle daha düşüktür.

Çap seçimi; minimum iç radyüs, malzeme sertliği ve talaş kaldırma ihtiyacına bağlıdır.

• Ø10–14 mm: dar köşe, küçük açıklıklar, az yükleme, hassas kontrol

• Ø16–25 mm: tezgah üstü genel iç kesit ve delik büyütme

• Ø30–35 mm: büyük açıklıklar, kalın plakalar, yoğun üretimde hızlı talaş kaldırma
  Kural: freze çapı ≤ hedef iç radyüsün 2 katı tercih edilmeli, aksi halde köşe "fazla kesilir".

Çalışma boyu şu toplamı karşılamalı: malzeme kalınlığı + fikstür açıklığı + takım yolu güvenliği.

• Tezgah üstü (20–30 mm): 15–30 mm çoğu zaman yeterli

• Kalın plakalar veya derin oyuklar: 40–60 mm

• Yüksek işler veya özel fikstür: 80–100 mm
  Çok uzun seçilirse sapma ve titreme artar, fazla büyük seçmeyin.

Bağ seçimi, elmasların açıkta ve kesici tutulması için önemlidir:

• Sert malzemeler (kuvarsit, granit, mühendislik kuvarsı): çoğunlukla daha yumuşak bağ (yüksek aşınmada kendi kendini açar) tercih edilir

• Daha yumuşak malzemeler (mermer/kireçtaşı): standart bağ daha stabil ve az agresiftir
  Freze "sürtmeye" ve ısınmaya başlıyorsa, bağ o taş için çok serttir.